Het werd een beetje last minute, maar het lukte weer: de kerk open laten zijn op Koningsdag, als een echte Open Hof.
Natuurlijk doe je dat in het besef dat in de eerste plaats de toiletten in trek zullen zijn, maar laten we daar vooral niet onze neus voor ophalen. Het is toch ondenkbaar dat een kerk voor ‘hoge nood’ niet open zou zijn? Zeker als die kerk aan een plein ligt en al helemaal zeker als die kerk aan een plein ligt op koningsdag!
Op een groot scherm was daarbinnen te zien hoe de koninklijke familie in Dokkum de bloemetjes buiten zette, er was koffie en thee, zelfs met een bescheiden voorraadje tompoezen. Er was gastvrijheid!
Zelf voelde ik mij thuis bij de deur op het grensvlak van binnen en buiten. De tegenstelling was groot. Buiten een uitbundig zonnetje, een grote mensenmassa met vogels van een uiterst gevarieerde pluimage, schuifelend van koopwaar naar koopwaar in grote hoeveelheden aan de straatstenen toevertrouwd. Je kon daar alles kwijt. Behalve natuurlijk net dat hoognodige plasje…
Maar de deur van de kerk stond open, al moest de blik vanuit dat zonovergoten plein wel stuiten op het grote wat spookachtige vlak van een duistere toegang. Ik stond daar vriendelijk (en met een knipoogje) als boodschap te verkondigen: ‘Het is hierbinnen beter dan buiten’. Onderwijl kwam onwillekeurig ook de oude kerkelijk spreuk bij mij boven: ‘Ora et labora’, bid en werk, waarbij de drijfveer van een noodzakelijk geworden plasje om een aanpassing van dat ‘labora’ vroeg. Ora et latrina? Ora et aqua? Bid en water?
Maar de kerk was weer open en mooie contacten waren er zeker!
O ja, de Nederlandse driekleur was boven Open Hof in top gehesen, eigenhandig… door onze Moon uit Syrië!
Guus Koelman