Met enige regelmaat spreek ik Eelco van der Brug. En met enige regelmaat is het kerkasiel in Kampen (een deel van) ons gesprekonderwerp. Zeker na de inspirerende presentatie die hij zondag 2 maart jl. in Open Hof na de dienst gaf.
Ik weet niet meer of het een “ik wil wel een keer mee” was of een “ga nou een keer mee”, maar maandag 4 augustus zaten wij samen in de trein naar Kampen.
Bij aankomst was er een zeer hartelijke begroeting door een vrijwilliger. Koffie? Thee? Iets erbij? De rondleiding door Eelco leerde al snel dat een ontmoeting met de familie Babayants er waarschijnlijk niet in zat. Een teleurstelling? Ja en nee. De vele verhalen hadden mij nieuwsgierig gemaakt maar anderzijds is er alle respect voor de zeer beperkte omstandigheden waaronder dit gezin hier woont
en wordt het beetje privacy dat zij hebben in heel hoge mate gerespecteerd.
Maar wat een bijzondere middag werd het. Een moeilijk te beschrijven maar wonderbaarlijk mooi gevoel dringt zich op. Moeilijk te beschrijven en te definiëren maar ook moeilijk om te duiden waar dit gevoel vandaan komt en hoe het tot stand komt. Is het de reden van het kerkasiel? Is het de inhoud van de middag? Is het de lange periode dat dit al vol continu gaande is (6150 uur!)? Zijn het
de mede – bezoekers? Zijn het de vrijwilligers (iedere dag een vijftig tal mensen!)? Zijn het de liederen die vol overtuiging worden gezongen? Het “Lied van het kerkasiel” en het “Kerkasielgebed” klinken meerdere keren deze middag.
Aan ons vooraf gaat een projectkoor uit Elst, na ons komt een heel gezelschap uit Utrecht. Tijdens onze uren mooie gesprekken met een echtpaar dat speciaal uit
Schoorl is komen rijden, mensen uit Leeuwarden, uit Kampen, uit Castricum kortom velen en van verre. En de gesprekken zijn doorspekt met beleving. Maar ook onderwerpen als “wat is het vooruitzicht?“, “hoeveel vergelijkbare situaties zijn er in Nederland, voor wie geen kerkasiel geboden wordt?”, “gaat de kerk hiermee niet tegen de wet en tegen de politiek in?” “hoe verdeeld is de kerk
over kerkasiel?” enz. enz komen ter sprake.
Sinds 21 november 2024 is er een dienst gaande ten behoeve van dit kerkasiel. In de paar uurtjes dat ik daarbij mocht zijn heb ik iets bijzonders ervaren. En ondanks het feit dat ik een nuchtere Rotterdammer van geboorte en nog steeds ben dringt mij maar één gedachte op: dit moet “werking van de Geest” zijn!
Het kerkasiel in Kampen is er voor de familie Babayants maar in het verlengde daarvan is er heel veel moois wat een mens met dankbaarheid vult!
Een bezoek aan het kerkasiel in Kampen is een aanrader.
Met een bijzondere groet,
Frans Weevers.
https://kerkasielkampen.nl/