Protestantse en Rooms-katholieke kerk te Rotterdam Ommoord
Lockdown ? – Wake up !
Categorie: Aankondigingen

Elsa de Groot, ‘There is a crack, a crack in everything, That’s how the light gets in’

 


In moeilijke tijden kunnen we als kerkgemeenschap steun vinden bij elkaar en bieden aan elkaar.

We plaatsen hier inzendingen van kerkleden die aan die saamhorigheid een bijdrage willen leveren.
Wordt u erdoor geïnspireerd en wilt u ook iets inzenden of reageren ? Dat kan door een mailtje te sturen aan gesprek-openhof@outlook.com. Om het actueel te houden, zullen de inzendingen ongeveer een week blijven staan.

Redactie: Antoinette Brummelink en Louis Vermeulen
(contact:
gesprek-openhof@outlook.com).

reageren mag, inzenden ook…
…door iedereen …
graag zelfs 

Deze pagina is een podium
open
voor iedereen
van onze kerkgemeenschap,
voor verschillende meningen.
Dat betekent wel dat de verantwoordelijkheid
– ook voor ingezonden beeldmateriaal –
bij de inzender ligt en niet bij de redactie.
Wij vertrouwen erop
dat we zorgvuldig met elkaar om gaan.

Zingen verbindt, ook als je het in je eentje doet…

Dat is gebleken uit de reacties op het plaatsen van het Taizé-lied ‘Als alles donker wordt..
Daarom staan hier voortaan bovenaan drie liederen om mee te zingen, te neuriën of hoe u het bedenkt. Samen via de telefoon, een idee ?
Twee liederen zijn vast:
het genoemde Taizé-lied (lied 598) en Ga met God en Hij zal met je zijn (lied 416).
Het derde lied gaan we afwisselen: u kunt daar zelf een idee voor aandragen (liefst met een link naar een site waar het te beluisteren is). Doet u mee ?



woensdag 1 april

Iedere dag schrijft pastor Rita Schoolenberg een gebed.

God, tot U roep ik nu de dag begint,
Help mij bidden en mijn gedachten verzamelen;
ik kan het niet alleen

In mij is het duister, maar bij U is licht
ik ben eenzaam, maar U verlaat mij niet
ik ben bang, maar bij U vind ik hulp
ik ben onrustig, maar bij U vind ik vrede
in mij is bitterheid, maar bij U vind ik geduld
ik begrijp uw wegen niet, maar U weet de rechte weg voor mij.

Vader in de hemel,
dank zij U voor de rust van de nacht
dank zij U voor de nieuwe dag
dank zij U voor al uw goedheid en trouw
in mijn leven tot nu toe.
U hebt mij veel goeds bewezen.
U zult mij niet meer opleggen dan ik dragen kan.
U laat Uw kinderen alle dingen ten goede komen.

Ontferm U, Heer, geef mij mijn vrijheid terug.
Wat deze dag ook brengt, Heer, uw naam zij geprezen!


woensdag, 1 april

Klokkenluider

Even voor zevenen lopen wij, net als anderen ietwat schichtig zigzaggend over de Hesseplaats richting Open Hof.

Woensdag, klokslag zeven: de eerste klokslag.

Klokkenluider van dienst is Nico Hof. De stem van de klok support, zoals elders op de website wordt uitgelegd, allen in de buurt, die tegen het virus vechten, en wij supporten klokkenluider Hof. Och, wat draagt die jongen zijn achternaam toch altijd met ere. Wij maken een praatje op afstand en beginnen vervolgens aan een klein rondje Ommoord, een wandelingetje, dat niet langer dan een kwartiertje mag duren, want wij willen voor het luideinde weer terug zijn bij Nico om samen met hem de laatste slagen op te vangen. Het geluid is een troostvolle streling voor het oor. Ons wandelingetje vindt plaats in een klein spanningsveld: tussen gehoorsafstand, waar we binnen willen blijven, en tijdklok, om op tijd terug te zijn.

Daarna wandelen wij, nog steeds schichtig maar ook opgewekt dankzij de hoopgevende stem van de klok, langs dezelfde weg huiswaarts. Bij het zebrapad  over de Marin Luther Kingweg krijgen wij voorrang van een automobilist. Hij knippert vriendelijk. Het is de klokkenluider.


dinsdag, 31 maart

Interview met Ary Greevenbosch

Ik ben een stille genieter…

Dag Ary, we hebben nu al flink wat dagen de invloed van het virus, wat doet dat met jouw leven ?
Ja, ik heb als gepensioneerde vaak de hele dag aan mezelf, maar in deze tijden voel ik toch een beperking. Ik krijg de kinderen en kleinkinderen niet meer over de vloer, dat vind ik wel jammer. En anders maakte ik graag een wandelingetje.
Dat doe je niet meer?
Nee, dat mag ik niet, ik mag niet naar buiten.
Van wie niet ?
Van de kinderen, die hebben het verboden. Ik zou het zelf nog wel durven, het is erg stil op straat, maar ja dat virus waart toch rond en dan kom je thuis en denk je: Ik heb toch iemand horen kuchen. Je voelt je onzeker en ik luister er dus maar naar. Nou heb ik toch nog genoeg te doen, hoor.
Dan wordt je wereld toch wel een beetje klein daardoor.
Nee hoor, helemaal niet, er is zat te doen. Al die stapels cd’s, boeken en zo, er moet ook veel geruimd worden in huis. Na veertig jaar hard werken is het vol geslibd. Dan is de dag gauw voorbij en ’s avonds kijken we om op de hoogte te blijven.
Ja, hoe reageer je op al het nieuws over dat virus, de hele dag door. Volg je dat of sluit je je daarvoor af?
Nee hoor, ik volg het gewoon en ik pas me aan. Ik maak er geen drama van. Je hoopt dat het aan je voorbijgaat. Maar ik wil liever wat over de kerk praten.
Dat is prima, dat is ook het verband bij dit interview
Eigenlijk is mijn betrokkenheid bij de kerk pas na mijn pensionering als wiskundeleraar gekomen, daarvoor had ik het te druk. Maar dat is toen snel gegaan via de kerkenkring Mossenwijk, daardoor zijn wij meer bij de kerk betrokken geraakt. Dat was – of eigenlijk is, want hij bestaat nog – een groep die een paar keer per jaar thuis bijeenkwam. En telkens bereidde een ander het verhaal voor. Maartje en ik hebben het inmiddels al zo’n 5 of 6 keer georganiseerd en onderwerpen aan de orde gesteld. Daar kwamen ook mensen als Kees Muilwijk en Carel Wulffraat. Die laatste kon op den duur niet zelfstandig naar de kerk gaan en toen heb ik hem telkens gehaald en gebracht. Zulk vervoer doe ik nog steeds. Op een of andere manier heeft dat de aandacht getrokken en toen is er bijvoorbeeld aan Maartje gevraagd of ze wat in de kerk wilde doen en is ze ouderling geworden.
Maar laten we het ook over de situatie rond de kerk nù hebben. Die is dicht, op zondag en doordeweeks. Mis je dat ?
Dat wel, we kwamen doordeweeks regelmatig in Open Hof, en ook op zondag missen we het koffiedrinken. Ja nu is er kerk-tv. Daar kijken we naar en ik vind het geweldig, de preken en ook het spel van Willem Blonk.
En jij, zing je dan mee als er gezongen wordt, zoals door Marleen ?
Maartje wel. Nee, als ik mee zou zingen, hoorde ik Marleen niet meer.
Nou Ary, dat klopt volgens mij niet helemaal. Maar jij kiest dus voor zwijgen. Ik vraag dat, omdat meezingen in de huiskamer toch wel om een stap vraagt, van ‘ ik ga nu zingen in mijn eigen huiskamer’.
Ik ben in het algemeen een stille genieter. Ook van de preken.
Lees je die nog wel eens terug, want die staan op internet.
Nee, tenzij me iets niet duidelijk is. Dan zou ik wel een vraag stellen. Maar ik krijg al zoveel informatie.
Tot slot: je hebt nog veel stof voor dit gesprek, te veel, wil je nog iets beslist zeggen over Open Hof?
Dat ik het een prachtig gebouw vind, heel goed werk van Jan Groenendijk en de anderen, dat de bazaar zoveel dingen mogelijk maakt, en dat de predikanten zo open en toegankelijk zijn.
Dat lijkt me een prachtige slotzin. Bedankt Ary.
(LV)


maandag  30 maart

Guus Koelman

De oude Dame

Dezer dagen zat ik in de tuin achter ons huis te genieten van het zonnetje onder de wolkeloze hemel. ‘Genieten’, het woord klopt niet helemaal, net als iedereen drukte tegelijk de gedachte aan de quarantaine-achtige toestand mij terneer.  Toen zag ik vanuit een ooghoek opeens iemand langs mij heen lopen naar de achterzijde van de tuin. Het was mijn echtgenote en Open Hofdame Tiny, gewapend met een kleine snoeischaar.  Bij de sloop van de oude Hof hebben Gerard den Oudendammer en ik een deel van het kleurrijke raam – in de huidige Hof is boven de zithoek op de eerste verdieping een verkleinde replica van het geheel te zien –  ‘gered’ van de hamer en bij ons achterin de tuin geplaatst. Weer en wind en een woekerende klimop deden hun werk, tot er niets meer van te zien was.

Maar nu geschiedde een wonder. Het stovende voorjaarszonnetje zag onder het werk van Tiny’s handen opeens zijn kans schoon. Vanachter de drastisch teruggesnoeide klimop kwam het tevoorschijn en presenteerde de kleuren van het raam, in hun oorspronkelijke gloedvolle ornaat.

Het betreft een deel van de vogel Gods, de Geest. De adertjes van de oude Dame, als ik de Geest even zo noemen mag, liggen zichtbaar op haar huid, maar haar kracht is ongebroken. Die verwarmt mij nu met hoop voor de toekomst. Dat wij allen de Geest weer krijgen. Dat deze crisis aan de wildgroei van onze verwoestende leefstijl een halt toe zal roepen.


maandag, 30 maart

Fulco Timmers

God is geen machine

Photo by Sebastian Voortman from Pexels

Zondag 29 maart speelde door de dienst heen ‘licht’ een belangrijke rol. In het tweede couplet van Psalm 43, dat is de psalm die deze zondag de naam ‘Judica’ (Verschaf mij recht), gegeven heeft, staat de zin:
Zend mij uw waarheid en uw licht.”
In Psalm 130, de antwoordpsalm van deze zondag, staat het in de bewerking van ‘Psalmen voor nu’ in het derde couplet zo:
Ik blijf nog sterker op U wachten dan een mens in lange nachten wacht op licht, het morgenlicht.”
Nog een klein detail: Mozes zoekt de farao in de morgen in alle vroegte, dat is: rond de zonsopkomst, op ( Ex. 9:13  “Wacht de farao morgen in alle vroegte op…). In overdrachtelijke zin kun je zeggen dat er bij farao heel even een licht opgaat, wanneer hij tegen Mozes zegt dat God rechtvaardig is en hij en zijn volk fout zitten (Ex. 9:27 De HEER staat in zijn recht, de schuld ligt bij mij en mijn volk.).

Wij zijn in deze verwarrende tijd op zoek naar licht en waarheid. Daarover ging het ook in de preek: wie kan deze tijd duiden? Wie geeft je grip op deze verwarrende situatie? Hoe lang gaat dit duren en hoe staan we er als samenleving voor als deze crisis voorbij is? Het zijn woelige en onzekere tijden. Waarin we dus zoeken naar licht, een baken. Mijn voorzet in de preek is – kort samengevat – om barmhartigheid als baken te nemen. Barmhartigheid en medeleven, zoals Jezus dat aan Marta en Maria laat zien. Barmhartigheid, waardoor de farao – voor even – doorziet met welke God hij te maken heeft.

Bij deze gedachten vond en zocht ik het bovenstaande plaatje. Een zon boven woelig water. Het tweezijdige van het plaatje trof me ook: gaat deze zon onder, of komt zij juist op? Zo staat het plaatje ook voor onze twijfel in deze tijd, de onzekerheden waarmee we op allerlei manieren geconfronteerd worden. Waarbij we met Psalm 43 een beroep doen op God, om voor ons een baken te zijn – van licht.

Hier vindt u  de tekst van de preek van  zondag 29 maart

Poster van lied 1003 in de bewerking van Jan Jetse Bol en Gert Landman

Stil is de straat, overal…

Een aan de actualiteit aangepast lied 1003, zoals door Marleen Teeuwen  en door ons allen thuis gezongen in de dienst van Woord en Gebed. Te zien en te beluisteren via de kerkTV op kerkdienst gemist of het lied via Mijnkerk.nl

Stil is de straat. Overal
mensen in huizen verdwenen,
even een luide sirene –
stil is de straat overal.

Komt er, God, een nieuwe morgen
als een teken van uw trouw,
worden wij bevrijd van zorgen?
God, kom gauw.

Klassen, kantoren zijn leeg.
Thuis moeten werken of leren,
hoe alles organiseren?
Klassen, kantoren zijn leeg.
Komt er, God, een nieuwe morgen…

Mensen zijn bang overal.
Ieder op afstand gehouden:
ben je niet ziek of verkouden?
Mensen zijn bang overal.
Komt er, God, een nieuwe morgen…

Mensen gebonden aan huis.
Puzzels of brieven of boeken.
Bellen, maar niemand bezoeken.
Mensen gebonden aan huis.
Komt er, God, een nieuwe morgen…

Veel in ons leven valt stil.
Doorgaan en ’s nachts liggen malen:
kan ik nog alles betalen ?
Veel in ons leven valt stil.
Komt er, God, een nieuwe morgen…

Stil is de straat. Overal
mensen in huizen verdwenen,
even een luide sirene –
stil is de straat overal.
Komt er, God, een nieuwe morgen…

 


zaterdag 28 maart

Interview 

 

Hoe vergaat het gemeenteleden in coronatijden en nu de kerk gesloten is? Vandaag bellen we Elly Meijler.

Hoe gaat het, Elly?
‘Ja, het is een bizarre tijd. Het alleen zijn was al moeilijk en dit maakt het extra moeilijk. Er is niemand om je heen om dit mee te delen. Ik heb heel veel mensen die ik even kan bellen, hoor, maar je voelt je toch alleen. Ook al ben ik dat niet, dat weet ik heel zeker. Ik heb af en toe even een gesprekje met God, dan vertel ik dat ik blij ben dat ik bij Hem kan schuilen als het nergens anders kan.’
Dat is mooi.
‘Ik merk ook dat er veel naar elkaar wordt omgezien. ’s Ochtends krijg ik veel appjes, dat is een fijn begin van de dag. Of dan krijg ik opeens een telefoontje, of er staat onverwacht iemand in de tuin die langskomt om een kopje koffie te drinken. Op gepaste afstand uiteraard. Ik probeer dat zelf ook te doen. Ik kwam laatst iemand tegen van wie ik wist dat zijn vrouw in het verpleeghuis ligt. Op straat praat je niet zo makkelijk, dus ik heb later even met hem gebeld. Dat vind ik mooi, elkaar moed geven, er voor elkaar zijn. Dat is beter dan alleen over de somberheid praten, daar wordt iedereen een beetje gek van.’
Hoe ziet je dag eruit?
‘Ik ga elke dag wandelen met een vriendin, ook op gepaste afstand uiteraard. Mijn dochter Marleen zie ik vaak, mijn zoon Frank nu even niet. Hij is huisarts in Brabant en heeft veel patiënten. Met beiden gaat het gelukkig goed. Ik mis de kerk wel, de kerk geeft toch een beetje structuur en het is altijd fijn elkaar te ontmoeten. Daarom vind ik de kerkdiensten via kerk-tv ook zo fantastisch.’
Ah, je kijkt dus mee?
‘Ja, met het liedboek erbij. De eerste keer was ik bij Anja en Hans Vreeswijk thuis, dat was heel fijn. En de keer daarna alleen thuis. Toen heb ik Fulco ook gemaild, het was mooi en goed wat hij deed. Ik mailde ook omdat ik het boek van Rutger Bregman gelezen had, De meeste mensen deugen. Het laatste hoofdstuk gaat over iemand de andere wang toekeren en daar heeft Fulco een tijdje geleden over gepreekt. Dat de andere wang toekeren een stukje creativiteit van God is. De ander verwacht dat namelijk helemaal niet en staat dan helemaal perplex. Dat is een mooie gedachte.’
Wil je nog iets delen met de lezers?
‘Rita Schoolenberg schreef een gedicht over de paus op de website. ‘Ik bid enkel voor kracht voor deze dag’, dat vind ik een mooi advies. En ik wil nog even zeggen dat ik geniet van alle initiatieven die er zijn. Het luiden van de klokken, het gezamenlijk bidden van het Onze Vader. Ik was met wandelvriendin Thea op pad en om 12.00 uur zijn we even op een bankje gaan zitten, telefoon in het midden om de uitzending te volgen, en toen hebben we meegebeden. Was mooi.’
Hardop?
‘Zachtjes hardop.’
Dank je wel.
(AB)


zaterdag 28 maart

 

Ik ben de kerk

Onze kleinzoon David van 3 is woensdags altijd bij ons en deswege op die dag inmiddels ook  kind aan huis in Open Hof. Hij is ook een tijdje vaste bezoeker van de marktconcerten geweest en heeft al eens min of meer persoonlijk kennisgemaakt met Willem Blonk. Onlangs stuurde zijn vader mij een filmpje toe, waarop David op de rug te zien is terwijl hij thuis ijverig de toetsen van een keyboard onder handen neemt. Dat duurt even en dan draait de jonge virtuoos zich om naar zijn filmende vader en roept stralend uit: ‘Ik ben de kerk!’

Mijn eerste associatie was die met de beroemde uitspraak van koning Lodewijk de Veertiende: ‘L’état c’est moi’ (‘De staat dat ben ik’), maar toen ik er even over nadacht leken Davids woorden mij juist onder de huidige voor de kerkganger benarde omstandigheden ook een zowel troostrijke als leerzame gedachte: we kunnen niet naar de kerk, maar in wezen zijn wij de kerk. Ook als het gebouw op slot zit. Zeg met maar net zo vrolijk als David, desnoods tegen de spiegel: ik ben de kerk!

Guus Koelman


vrijdag 27 maart

 L’espoir fleurit – De hoop bloeit

Vandaag in Trouw een blij makende foto van hoe Franse bloemkwekers van de nood een deugd maken, met een verwijzing naar het bekende chanson van o.a. Yves Montand, Sous le ciel de Paris. Als u het beluistert, zult u in het derde couplet de woorden horen en aan het eind, hoe de hemel boven Parijs ons een arc-en-ciel, een regenboog (ook een symbool van hoop) belooft.


vrijdag 27 maart

`
Samen sterk.
Ik kies hoop, geloof en liefde
boven zorgen, bezorgdheid en angst

Deze prachtige tekening stond vanmiddag op de straat voor woonzorgcentrum Nijeveld. Verzorgenden hadden deze voor hun collega’s en de bewoners gemaakt. Het zoemde door het huis: ‘Heb jij het al gezien, ze hebben een tekening gemaakt!’ Vanaf alle etages heb je er zicht op als je bij het raam staat. Een boodschap die troost biedt, en tegelijk eentje die ons oproept om mee te doen met deze verzorgenden. Om de angst niet te laten overheersen maar ons vast te houden aan elkaar, aan de hoop, het geloof en de liefde. Wat er ook nog op ons af gaat komen.
Hartelijke groet,
Annerieke Heuvelman


vrijdag 27 maart

Interview met Nelleke Opschoor
Wie de bazar bezoekt, komt haar bij de schoenen altijd tegen. Dat blijkt ook uit de foto van de drie gratiën van de bazar (v.l.n.r.) Jos van der Perk, Nelleke Opschoor en Wil Hemelaar.

Ik hoorde dat je jarig bent. Van harte gefeliciteerd. Heb je bezoek vandaag ?
Nee, er komt niemand door die crisis. Maar ze bellen me wel hoor.
Degene die mij aanraadde jou te bellen, zei: Nelleke is een vrolijke dame, ziet er altijd heel netjes uit, zit altijd achter in de kerk en is heel sociaal. Reageer daar maar eens op…
Je zegt dat niet zo gauw van jezelf, maar het klopt wel. Dat sociale heb ik van huis uit meegekregen. Ik ben een echte Rotterdammer, ik woon nu sinds vier jaar in Ommoord, ik ben gelijk ook naar de kerk gegaan en dat was een geweldig warm bad. Meteen kon ik als vrijwilliger in de kerk leuke dingen gaan doen, de avonddienst aan het buffet en daarna bij de bazar. Dat is in Open Hof zo goed, je moet er zelf wel in investeren natuurlijk, maar hoort er gelijk bij. Ik vind het belangrijk dat een mens er niet alleen voor zichzelf is maar voor ieder mens. En dan maakt het niet uit of je Protestant of Katholiek bent. Dat ze je in Open Hof steeds vragen en dat je mag meedenken, dat is gewoon heerlijk.
Nu ligt door het virus de zaak in Open Hof zo goed als stil. Wat voor invloed heeft dat op je ?
Ja, dat is jammer, maar ik stuur wel kaarten en zo. In de Varenhof, waar ik woon hebben we een breiclub voor Albanië, die ben ik ook begonnen om de mensen uit hun kamers te krijgen. Alleen het gezellige is er nu niet natuurlijk. Maar ja, de regering heeft het gevraagd en dat moeten we dan doen, anders ben je niet sociaal maar asociaal bezig. Verder voel me een gezegend mens, ik kan nog veel, ik ga iedere dag een eind fietsen. Ik heb heel fijne kinderen en kleinkinderen, maar ja die zie ik nu ook niet.
Toch even over de kerk. Hoe ervaar je dat nu ?
Ik vind het soms wel moeilijk. Ik heb gekerkt in Schollevaar, daar was het wat behoudender, dat was wel anders, maar ik vind telkens toch weer dingen waar ik veel aan heb. Wat ik wel jammer vind is soms het orgelspel, zo hard, dat kan met de acoustiek van deze kerk ook niet, het is niet de Laurenskerk. Je ziet dan veel mensen meteen naar hun hoorapparaat reiken. Voor mensen met iets aan hun oor is het heel vervelend.
Mis je nu dat de kerkdiensten niet toegankelijk zijn ?
Ja, en dan vooral het samenzijn en de ontmoeting ook doordeweeks. Je kunt wel iedere dag in je dagboek lezen en naar de EO luisteren, maar dat is niet zo als met mensen onder elkaar. Nu is het contact ook weg, bij voorbeeld met iemand die ziek is, je kunt niet even langsgaan, nu moet je een kaartje in de bus doen.
(LV)


vrijdag 27 maart

Een gedicht van Guus Koelman

Antivirus

De dominee staat voor een lege zaal.
Een virus dwingt de hoorders thuis te blijven.
Beklemmend is de sfeer, niet te beschrijven,
groeiende angst op wereldwijde schaal.

Zijn preek zal nog heel lang bij mij beklijven,
vooral de parallel van het verhaal,
‘Het zal nog erger worden allemaal’
en Jezus zal het voelen aan den lijve,

met wat er nu gebeurt, de stijgende grafiek
die vele doden, weinig goeds voorspelt.
Alleen al van die cijfers word je ziek.

Maar wat het evangelie ons vertelt
is meer dan deze barre statistiek,
hoor ik, een weg waar hoop op is gesteld.

Guus Koelman, 26 maart 2020


vrijdag 27 maart

Nieuwe column van Bart Starreveld

Vriendelijk
Vandaag was ik niet zo hoopvol als ik had willen zijn. Ik heb vandaag veel mensen gesproken en ze waren eigenlijk allemaal bang voor het virus. Ik was bij de voedselbank en daar hing een licht gespannen sfeer. Er waren immers veel mensen bij elkaar en het was lastig om afstand te houden. Dat was raar: meestal is de voedselbank een gezellige boel, mensen die elkaar elke donderdag zien en die elke donderdag met elkaar praten. Nu wilden ze wel met elkaar praten, maar ze moesten tegelijk afstand houden. Dat gaat moeilijk samen.
Wat is mijn houvast in de moeilijke tijd die we met z’n allen doormaken? Ik heb eigenlijk geen houvast, we zijn met z’n allen onbeschermd. En juist omdat we met z’n allen onbeschermd zijn zoeken we elkaar op. We zoeken herkenning, maar dan op afstand. Dat zag je ook bij de voedselbank: de mensen begrepen dat ze afstand moesten houden. De sfeer was gespannen, maar toch ook wel open. De meeste mensen wilden wel een praatje maken. Want dat is toch contact en we leven van contact.
Vandaag heb ik dus geleerd dat wij mensen met elkaar leven van ‘contact’. Ik denk dat we veel dingen in het leven doen om contact te hebben met mensen, met elkaar. Wat is contact? Elkaar even aankijken, een vriendelijk woord, vragen hoe het met je gaat. Die dingen zijn en blijven het belangrijkste wat er is, omdat het meestal rust geeft. Echt contact geeft rust, denk ik. ‘Wees vriendelijk tegen iedereen’, schreef Paulus ooit aan de gelovigen in Filippi. ‘En maak je niet bezorgd’, schreef hij erachteraan.
Tja.
Vriendelijke groet, en zorg goed voor elkaar,
Bart


woensdag 25 maart

Rembrandt, Saskia aan het raam

Lenie Blonk deelt met ons een gedichtje: ‘al jaren mijn lieveling en nu hoogst actueel’

Er loopt een man voorbij
mijn open raam.
Een mens als ik,
ik roep hem bij zijn naam.
Hij steekt zijn hand op
in de prille morgen.
De wereld zal misschien toch
niet vergaan.

Geert Boogaard

 


woensdag 25 maart

Iets willen vieren en binnen zitten

Op dit idee van onderling meeleven kwam heel weinig reactie. Maar als u belangstelling heeft, stuur even een mailtje naar gesprek-openhof@outlook.com en u krijgt alle informatie.


woensdag 25 maart

Elsa de Groot laat ons delen in het gedicht van Judith Herzberg,
dergelijke echte poëzie kan ons in sublieme eenvoud troosten.

Als u nu luistert naar het virtuoze spel van Martha Argerich, kunt u Scarlatti heel helder verstaan en dit gedicht bewonderen.


dinsdag 24 maart

Het is het streven om vanaf nu regelmatig een (telefonisch) interview met een gemeentelid op te nemen. We gaan van start met Toos Brummelink, ze hoeft geen introductie, wie kent haar niet als een van de markante hardwerkende vrijwilligers in Open Hof ?

Zorgen om de mensen in de zorg
interview met Toos Brummelink op dinsdag, 24 maart

Jij wilde graag iets zeggen over de mensen in de zorg

– Ja, want Piet en ik maken dat van dichtbij mee. Een van mijn dochters werkt in de verpleging op de longafdeling in het IJsselland Ziekenhuis en mijn schoonzoon is dialyse-verpleegkundige in het Maasstad Ziekenhuis. Alles is heel goed geregeld in die ziekenhuizen, er is van alles voorbereid om ook de corona-patiënten goed te verplegen, onderverdeeld in units naar  de ernst van hun ziekte, het personeel is goed beschermd, maar het geeft wel spanning.

In hun werk bedoel je ?

– Ja, in een ziekenhuis bestaan specialisaties, bij voorbeeld de longafdeling waar mijn dochter werkt, maar nu moet iedereen breed inzetbaar zijn, bij voorbeeld op de kraamafdeling of maag-darm-leverziekten, dat vergt heel wat van je als je daar niet echt voor opgeleid bent. En mijn schoonzoon bij voorbeeld is bevoegd om spoeddialyses te geven op de IC, maar daar is het nu druk met corona-patiënten. Dat is niet eenvoudig.

Hoe ervaren ze in het algemeen hun werk in deze situatie ?

Nou, wel moeilijk. Alles is wel goed geregeld, het ziekenhuis zorgt goed voor zijn personeel, maar je loopt natuurlijk toch wel gevaar, het is oppassen. Zelf houdt ze dat bezig en ik kan je wel zeggen, dat Piet en ik ons daar ook wel een beetje zorgen over maken. Ze lopen toch een risico, ik lig er wel niet wakker van, maar ik vind het eng.

Krijgen de verpleegkundigen ook informatie over de te verwachten situatie e.d. ?

Ja, dat is heel goed geregeld, het IJsselland houdt ze goed op de hoogte en laat weten wat er verwacht wordt van iedereen, trouwens alle ziekenhuizen doen het goed. Ik heb daar heel veel vertrouwen in.

Komen de kinderen en kleinkinderen nog op bezoek ?

Nee, dat willen ze zelf niet doen, ook een beetje om ons te beschermen, we behoren toch tot een risicogroep. Mijn dochter en haar vriendinnen passen onderling op de kinderen, en als het soms niet kan, dan gaat mijn jongste dochter Antoinette oppassen.

Een heel ander punt, hoe heb je de dienst van zondag ervaren ?

Die kerkdienst vond ik mooi, en dan bedoel ik vooral de preek en het gebed, ze hoeven voor mij niet zoveel coupletten te zingen en zo. Wij hebben de dienst eigenlijk heel gezellig gevolgd op de bank, glaasje port en taart erbij – de mensen weten dat wel, dat doen we meestal na de dienst, nu hebben we het eerder gedaan. Wat we wel missen, is dat we doordeweeks vaak even de kerk inliepen, kijken wie er was, een kletspraatje. Alles is nu vreemd stil, als je dat vergelijkt met de bazar bij voorbeeld, zo druk als dat was. En nu het zo’n tijd kan gaan duren, zal dat heus wel moeilijk worden voor de mensen.

Een beetje gemene vraag tot slot: nu heb je naar de dienst in Open Hof gekeken met eigen predikant, als er een predikant van buiten is, waarvan je denkt:  ‘Nou…’ ga ja dan ook kijken ? Of ga je op Kerkdienst Gemist een andere kerk zoeken ?

Nou, daar zal ik eerlijk in zijn, dan kijk ik niet, ook niet naar een andere dienst.
(LV)


dinsdag 24 maart

Maartje Greevenbosch wil ons op een initiatief van Anne-Marie van der Wilt attenderen

De Coronacrisis treft ons allen

In deze periode van de Coronacrisis worden we allemaal getroffen.
We ervaren zorgen om onze  gezondheid,  om de mensen die ons  lief zijn,de kwetsbaren onder ons,  vluchtelingen en daklozen. Mensen die in isolatie doorbrengen en mensen die ziek zijn.
Zorgen rond  werk, bedrijf, faillissementen die dreigen. Kortom we zitten met zijn allen in een donkere periode, die naar het zich laat aanzien ook nog wel even duurt.
Als we naar de geschiedenis van onze mensheid kijken zijn er meerdere crises geweest waar ook het hele leven ontwricht was. Veel mensen hebben in dergelijke situaties steun gezocht bij hun geloof en in Bijbelverhalen.
De Bijbel kent vele verhalen van  troost, bemoediging die ons kunnen sterken te midden van alles wat op ons afkomt. Bij een aantal van die troostende Bijbel verhalen heb ik in de loop der tijd kunstwerken gemaakt.

Tijdens de vele lezingen die ik geef vertel ik daar graag over. Omdat op dit moment zowel lezingen als ook kerkdiensten niet doorgaan wil ik dit graag op en andere manier met u, met jou delen. Daarom zal ik regelmatig een filmpje maken en dat delen via de sociale media en mijn eigen Youtube kanaal. Als u dat op prijs stelt kunt u zich op mijn youtubekanaal gratis abonneren. Afwisselend zal ik diverse kunstwerken laten zien die hangen in ziekenhuizen, verpleeghuizen en kerken. Daarnaast zal ik meditaties laten zien rond de 27 moderne iconen die ik heb gemaakt rond leven, sterven en opstanding van Jezus.
In de stille week voor Pasen zal ik elke dag  stil staan bij het lijden en sterven en opstanding van Christus.
Ik wens u en jou vrede en alle goeds , moed en kracht toe in deze verwarrende tijd!


maandag 23 maart

Groene Kathedraal Almere

 

Blog van ds. Fulco Timmers

Doorbreek onze muren

Afgelopen zondag hielden we een eredienst voor een bijna lege kerkzaal. Hier en daar zat iemand, degenen die meewerkten om deze dienst mogelijk te maken. Uiteraard 1,5 meter uit elkaar of voor de zekerheid nog wat meer. Alles bij elkaar waren het zo’n 7 à 8 mensen en verder alleen lege stoelen.

Pas na de dienst realiseerde ik me hoe gevuld die stoelen waren geweest. Mensen stuurden appjes van hoe ze zich thuis geïnstalleerd hadden om de dienst mee te maken. Of filmpjes van andere leden van de Kindercantorij, die de door hen ingestudeerde liedjes meezongen. Mailtjes kwamen uit Frankrijk, zelfs uit Oeganda. Ook via deze weg: dank voor het delen!

De wat abstracte theologische gedachte dat de liturgische ruimte de hele wereld omvat werd zo ineens heel tastbaar. Ik dacht aan een geliefd lied uit Open Hof: ‘Doorbreek onze muren, breng ons op weg naar elkaar’: dwars door de kerkmuren heen maken we met elkaar een hele grote liturgische ruimte. Ieder op zijn/haar/hun eigen plek, met een eigen ritueel – van je installeren op de bank met een laptop tot het even goed klaar zetten van de stoelen of het aansteken van een kaars.

Zondag 29 maart hoop ik weer voor te gaan. Ik en wij die fysiek in Open Hof zullen zijn, zullen ons dan eens te meer me verbonden weten met iedereen die dan – dankzij de techniek – mee kan vieren. Ik zal iedereen zien zitten. Zo vieren we samen – uit nood geboren dwars door de muren heen. Delend natuurlijk ook in het verlangen dat het moment weer aanbreekt dat we elkaar weer in levenden lijve zullen ontmoeten en in Gods naam begroeten. Zo zingen we toch in lied 416 vers 4 ?

Ga met God en Hij zal met je zijn,
tot wij weer elkaar ontmoeten,
in zijn naam elkaar begroeten.
Ga met God en Hij zal met je zijn
.

———————

maandag 23 maart

Photo by Susanne Jutzeler from Pexels

Roze bloesem, de kleur van Zondag Laetare (Photo by Susanne Jutzeler from Pexels)

Hieronder vindt u de link naar de tekst van de preek die ds. Fulco Timmers gehouden heeft op 22 maart.

Mc 10,32-34 – Hoop in bange dagen

In de preek wordt onderstaand gedicht geciteerd (het gecursiveerde fragment).

De weg van de hoop

Diep in onszelf dragen we hoop:
als dat niet het geval is,
is er geen hoop.

Hoop is de kwaliteit van de ziel
en hangt niet af
van wat er in de wereld gebeurt.

Hoop is niet (te) voorspellen
of vooruit (te) zien.
Het is een gerichtheid van de geest,
een gerichtheid van het hart,
voorbij de horizon verankerd.

Hoop in deze diepe krachtige betekenis
is niet het zelfde als vreugde
omdat alles goed gaat
of bereidheid je in te zetten
voor wat succes heeft.

Hoop is ergens voor werken
omdat het goed is,
niet omdat het kans van slagen heeft.

Hoop is niet hetzelfde als optimisme
evenmin de overtuiging
dat iets goed zal aflopen.
Wel de zekerheid dat iets zinvol is
afgezien van de afloop,
het resultaat.

(toegeschreven aan) Václav Havel (1936-2011)