Protestantse en Rooms-katholieke kerk te Rotterdam Ommoord
Barmhartige Samaritanen
Categorie: Column

“Loopt u maar met me mee” zei  de man  toen ik hem de richting vroeg. Dat vond ik een mooi gebaar.
Samen wandelden we daarop door de straatjes van het stadje onderwijl pratend over onze bezigheden in die plaats. Na een minuut of vijf zette de jongeman er de pas in met de opmerking dat dit de straat was die ik zocht. Ik stond toen voor huisnummer 15 dus het was nog even verder voordat ik op 169 was, waar ik werd verwacht . Maar aan het eind van de straat kwam ik niet verder dan 53 en het naambordje op de hoek klopte ook niet. De eerste voorbijgangers die ik aansprak wisten niet waar ik moest zijn, maar een stel Marokkanen hebben me uiteindelijk de goede richting gewezen naar een heel ander stadsdeel. Wat de jongeman bezielde om mij zo’n eind in de verkeerde richting te leiden is een vraag die ik niet kan beantwoorden. Ik ga er van uit dat hij zich had vergist en ik maakte mij er ook niet boos over, eerder was ik verwonderd.

Een heel andere ervaring had mijn zus die met haar dochter een begrafenis had bijgewoond in een Belgische stad. Na de indrukwekkende, maar langdurige plechtigheid wilden ze snel huiswaarts, maar dat mislukte door een lekke band onder hun auto. Gelukkig was er een hulpvaardige man op de parking die ook op die plechtigheid was geweest  en die in de stromende regen op zijn knieën ging . Hij excuseerde zich voor zijn tempo, want hij was nog maar kort van een hernia genezen . Toen mijn zus hem na afloop een kop koffie wilde aanbieden, bood hij haar en haar dochter hetzelfde aan, maar nu in zijn woning iets verderop. Behalve de koffie, hebben ze daar hun levensverhalen uitgewisseld .Zo maar, alsof het de gewoonste zaak was. Maar dat kon ook veilig, want ze kenden elkaars namen niet eens, dus de privacy was verzekerd. Gelukkig wist de bloemist in de straat wel wie mijn zusje bedoelde toen ze daar een dank-je-wel-boeket  bestelde.

In dezelfde week werden wij uit ons bed gebeld omdat een broer met een slagaderlijke bloeding naar het ziekenhuis werd vervoerd. Bij de eerste hulppost werden we aangesproken door een Turkse jongeman die als begeleidende buurman met de ambulance was meegereden. Hij had eerder op de avond voor de eerste keer van zijn leven met succes  reanimatie toegepast op onze broer. Die techniek  had hij kortgeleden op een bedrijfstraining geleerd vertelde hij, en het had geholpen. Hij had daarna meteen naar huis gekund, maar had gewacht tot wij er waren. We waren er zeer onder de indruk en dankbaar voor en  dat vertelden we hem.

Nu ik het nalees, valt me pas op dat de hulpvaardige hoofdpersonen in het verhaal allemaal buitenlanders waren. Wil dat wat zeggen? Of is het toeval dat allochtonen en Belgen zo hulpvaardig zijn? Nee , denk ik, het maakt niet uit. Onder andere nationaliteiten en culturen, bloeit de hulpvaardigheid waarschijnlijk even vaak als onder Nederlanders. Maar toch viel het me op, zo’n concentratie van hulpvaardige mensen binnen een week te zien, doet je goed. Want wat je bent is niet belangrijk, maar wat je doet, daarin ben je pas echt. Zouden buitenlanders ook zo over ons denken en ons als even hulpvaardig bezien? En hoe zouden wij als kerkmensen worden beoordeeld? Toch niet als de priester en de leviet in de parabel van de barmhartige Samaritaan hoop ik!

Jan Nuijten

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

1 Reactie op “Barmhartige Samaritanen”

  1. Margreet schreef:

    Jan, wat mooi geschreven ! Wat je DOET, dat doet er toe…helemaal mijn ding, erg fijn om ’s te lezen.