Protestantse en Rooms-katholieke kerk te Rotterdam Ommoord
Wat is ‘echt’ nodig
Categorie: Column

Het zijn moeilijke tijden. Vreemde tijden ook. De tijden waarin wij nu leven. De ouderen roepen: handen af van onze pensioenen. We hebben er hard voor gewerkt en er (daarom) recht op. De jongeren, onze toekomst, staan met lege handen, zij moeten maar afwachten wat er straks nog overblijft. Het verbaasd mij al lange tijd, pak hem beet zo’n 35 jaar, toevallig ook de periode van de afbraak van sociale zekerheid, dat een zo grote verworvenheid nu wordt gezien als het summum van profiteren, parasiteren. Wie gebruik maakt van een sociale uitkering, een pgb, de huisarts (te vaak) bezoekt, een psycholoog wil raadplegen, een sociale huurwoning huurt en zich wil voortbewegen in een scootmobiel is al snel verdacht. Waarom moet dat van mijn duur betaalde belastinggeld? En wie zegt dat die persoon dat echt nodig heeft of niet zelf kan betalen?

De grondlegger voor het uitkleden van de ‘verworvenheden van het volk’ tot op de naakte werkelijkheid is naast de door ons zelfgekozen overheid de zogenaamde publieke opinie. Deze publieke opinie, dat wat u en ik vinden, wordt in de meeste gevallen ingegeven door gebrek aan informatie, onwetendheid, angst en hebzucht. Ja dat zijn zware woorden, maar daarom niet minder waar. Zin en onzin gaan hand in hand in discussies over wie er nu voor de ‘mensen in de knel’ moet zorgen. De overheid, het bedrijfsleven, de bevolking van Nederland, maatschappelijke organisaties, de kerk of de mensen zelf. Jammer genoeg is in steeds rapper tempo het antwoord geworden naar diegenen die een sociaal vangnet of maatschappelijke springplank nodig hebben, eigen verantwoordelijkheid en zelfredzaamheid. Termen die we (nog) niet moeten verwarren met eigen schuld dikke bult. Ondertussen probeert de overheid onze sluimerende gevoelens van onrechtvaardigheid en onbarmhartigheid te bezweren door te zeggen dat diegenen die het echt nodig hebben, kunnen rekenen op die overheid. Maar wat is ‘echt’ in dit geval? Als mensen in verzorgingshuizen toch ‘echt’ niet gewassen worden of één keer per week geholpen worden met douchen. Nee, niet een half uur lekker onder de douche (gemiddeld doucht de Nederlander 15 minuten per dag, dus 1,5 uur per week), maar 20 minuten maximaal inclusief inzepen, wassen, afspoelen en drogen. Tussen echt en echt zitten kennelijk leefwereldverschillen. Voor een normaal mens is twee keer douchen per dag echt nodig en voor een verzorgingsbehoeftige één keer per week. Nu ging ik zelf vroeger eens in de week op zaterdag in de teil en later onder de douche, dus dat was toen kennelijk ook genoeg. Misschien zit dat er achter. Mensen worden oud, verlangen terug naar vroeger en toen was één keer per week tobbedansen ook genoeg.

Maar ik schrijf dit stukje voor een column op de website van Open Hof. Dat doe ik bewust. Omdat ik zoek naar tekenen van ‘gij geheel anders’. Jezus kwam op voor de zwakkeren in de samenleving. Hij zocht ze zelfs bewust op en ging ze zeker niet uit de weg. Op individuele basis en vanuit het diaconale werk wordt er veel werk verzet voor degenen die het het hardst nodig hebben. Voor de rest blijft het stil. Het is de hoogste tijd voor protest. Het laten horen van de stem, van de geloofsgemeenschap. Dat heet dan in termen van kerkelijke dienstbaarheid: ‘handelen onder protest’. We gaan door met het aandacht besteden aan zieken, ouderen, armen, asielzoekers, eenzamen, psychiatrisch verstoorden enz. én laten horen dat het genoeg is.

Een slogan van het Leger de Heils is: Wij geloven niet in eigen schuld, dikke bult. Open Hof ook niet, dat weet ik zeker. Maar met een nieuw gebouw kunnen we zoveel meer betekenen voor mensen in de knel. Laatst vroeg iemand aan mij, zouden wij de kerk weer open willen stellen voor uitgeprocedeerde asielzoekers? Net als toen? Ik antwoordde toen: ‘ik denk van niet.’ Eerlijk gezegd, ik weet het gewoon niet. Zouden we dat willen? Zouden we eens in de week willen koken voor voedselbankgebruikers en anderen die zichzelf en hun kinderen geen goede maaltijd kunnen veroorloven? Ik wel en het kan ook, anderen laten profiteren van die prachtige nieuwe keuken. Niet alleen om te handelen, maar ook uit protest tegen armoede en een overheid die niet kan besluiten wat ‘echt’ nodig is.

Rob Maas

 

Rob Maas is als lid van de wijkgemeente Open Hof Ommoord een periode als diaken actief geweest. Momenteel rondt hij zijn masteropleiding Gemeentepredikant aan de Protestantse Theologische Universiteit (PThU) af, waaraan hij in februari 2008 is begonnen.
Zijn vooropleiding theologie deed Drs. Maas eveneens in Utrecht. Aansluitend wilt hij zich als predikant beroepbaar stellen binnen de PKN.
Rob woont sinds 1992 in Ommoord en is getrouwd met Liny Bruijnzeel.
Voordat hij aan zijn tweede studie begon in september 2006, heeft hij in functies op het terrein van personeels- en organisatiemanagement gewerkt en heeft hij sinds januari 1999 een eigen praktijk voor psychologische hulpverlening.
In het voorjaar van 2010 heeft Rob zijn stage (vicariaat) gedaan in het Gelderse Laren.
Op dit moment gaat hij maandelijks voor in één van de drie kerken van de wijkgemeente Slinge en in andere omliggende gemeenten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

5 Reacties op “Wat is ‘echt’ nodig”

  1. els cornax schreef:

    he rob, een keer per week koken is me wat veel, maar eens in de maand doe ik zo met je mee om een maaltijd te bereiden.
    els

  2. sjoel schreef:

    Wat echt nodig is tijd voor elkaar!
    Hier loop ik al een tijdje tegen aan en jij verwoord het!
    Juist in deze communicatiemedia tijdperk, neemt de eenzaamheid toe.
    we bekogelen elkaar dmv chatten en sms, skype, twitteren en hebben een record aan facebook- en hyvesvrienden!
    Is dit het tijd perk hoe we elkaar gaan volgen, oppervlakkigheid ten top.
    Wie kijkt elkaar nog diep in de ogen, in de ziel, hoe gaat het echt met jou…
    Wanneer mogen we elkaar weer omhelzen!!
    Zien mogen we elkaar nog wel via video-chat.
    en met een druk op de knop wordt alles thuis gebracht, ach bij toeval zien we de postbode nog!
    Waar zijn onze vrienden, ja ik weet het achter het scherm, ipv samen aan tafel met een pilsje!
    Helaas ben ik zelf niet in staat om de deur uit te gaan, dan maar een betaalde maatje in dienst te nemen van jouw pgb!
    PGB om jou eenzaamheid op te vullen, want vrienden hebben het DRUK!
    Druk om de kinderen bij de na schoolse opvang op te halen, arme kindertjes
    Krijgen huisdieren niet meer aandacht, hoewel zij ook overgeleverd worden aan de uitlaat service.
    Wie en wat past er nog in jou drukke bestaan.
    Is een eigen huis een tweede auto zo belangrijke, we werken ons te pletter om alle schulden aftelossen, wat krijgen we ervoor terug, EENZAAMHEID.
    Waar is de tijd man aan het werk en vrouw achter de aanrecht…
    Oei, dit is heel gevaarlijk, ben ik dan niet geëmancipeerd……
    Laten weer terug gaan naar de basis, een verdiener, tijd voor een kopje koffie bij de buurvrouw..
    Klaar zitten met de theepot voor je kinderen gewoon er weer zijn voor elkaar…
    De pgb kan worden gehalveerd de eenzaamheid neemt af en de antidepressivum is geen kostenplaatje meer.
    Zie veel eenzaamheid ook in de psychiatrie dat is niet op te lossen met pilllen!!!
    Mijzelf helpt een gesprekje met mijn vrienden beter dan die kilo’s xanax!
    En voor mijn vrienden moet ikzelf ook een stap zetten, komen een gaan.
    zodra jij door gezondheidsredenen niet meer instaat ben om met hen mee te hollen.
    Wordt DRUK wel een heel ziekelijk woord, met pijn is te leven maar met zulke druk…… termen snijd dwars door de ziel.
    Eenzaamheid, daar werkt geen pilletje tegen, het is weer gewoon tijd voor een gezellig bakkie met mijn buren of een even zitten bomen met mijn vrienden onder het genot van een borrel.
    Tijd om de hond weer zelf uit te laten of samen de hond uitlaten, zo simpel, maar kan zo nuttig zijn,…i.p.v. huwelijkstherapie.
    Zo krijgt iedereen weer levenszin en kunnen weer genieten van wat God ons heeft gegeven, elkaar!

  3. Jan Walraven schreef:

    Rob,
    Ik kan deze colum bijzonder waarderen en een slagzin van Majoor Bosshardt was (en is nog steeds): Mensen dienen is God dienen en God dienen is mensen dienen.
    Verder uitleg lijkt mij overbodig.
    Groet, Jan Walraven

  4. Anja Vreeswijk schreef:

    Ha Rob, buurman. Wat heb je een mooi stuk geschreven.
    Laten we inderdaad de handen uit de mouwen steken en kijken waar en hoe we iets met elkaar, voor elkaar kunnen betekenen.
    Is nog gewoon gezellig ook, ik wil wel koken in onze mooie keuken.
    Wat dacht je van: “een prakkie voor een prikkie”.

    In oktober organiseert de diaconie o.a. een workshop voor de waterputten in Kenia. Ik ga zorgen dat al het materiaal er is voor 2 leuke schilderuurtjes.
    Het zit steeds in mijn gedachten, wij een nieuwe kerk, dan moeten “zij” daar toch op z’n minst een nieuwe waterput erbij.
    “The Open Hof Well”
    zie
    http://www.intergreen.nl/Wim van den Burg.

    groetjes
    Anja

  5. Geertien Pols schreef:

    Rob,
    Je column gaat over “eigen verantwoordelijkheid en zelfredzaamheid zijn mooie beleidstermen, maar dat maakt de zorg schraler”. We breken het met elkaar af door in de publieke opinie geen ander geluid te geven. Hoe verhoudt zich dat tot onze opdracht?

    Elders op de website staat dat we een kerk willen zijn van gastvrijheid, ontmoeting en diepgang.

    Ik ben na het lezen van je column aan het nadenken wat je daar nu praktisch mee kunt.
    Zowel het andere geluid geven, als de diepgang, ontmoeting en gastvrijheid praktiseren.

    Ik kom met 2 ideeën die ver uit elkaar liggen maar wel in Rotterdam spelen.

    Als het gaat over de vreemdelingen dan hebben we eind augustus in Rotterdam het feit dat de NAS de nachtopvang sluit en dat er voor de Nederlanders een oplossing gezocht wordt in Rotterdam en dat de vreemdelingen zonder verblijfstitel op straat staan en naar de dichtsbijzijnde brug worden verwezen. Of het uitzetcentrum en het vliegveld.
    Wellicht kunnen we daar in kerkelijk verband met elkaar in actie komen. Hoewel, wat heeft dat voor persoonlijke consequenties? Met de publieke opinie die anders gestuurd wordt zou het voor jezelf nog wel eens slecht uit kunnen pakken

    In Ommoord zijn veel verpleeg- en verzorgingshuizen. Is het daar zo dat de wastijden voor de ouderen zo beschamend zijn?
    Of is dat vooral in de thuiszorg zo? Heeft de diaconie daar voldoende over te horen gekregen en kunnen we daar met elkaar iets in verzinnen met de mensen die het betreft? Iets wat zij ook willen verbeteren?
    Hier is de publieke opinie vast positiever over.

    Ik denk dat in elke actie ook de eigen verantwoordelijkheid en zelfredzaamheid van degene waar dit speelt ten volle benut moet worden. Als onderwerp kun je anders snel lijdend voorwerp van actie worden.

    De thema’s van Gastvrijheid, Ontmoeting en Diepgang toetsen aan je vragen en op concrete verhalen, dat lijkt me wel wat.